Pokazywanie postów oznaczonych etykietą zielnik polski. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą zielnik polski. Pokaż wszystkie posty

środa, 18 kwietnia 2012

czas na pączki!


Zbierane prosto z drzew. Przesycone witaminami i minerałami, aż się proszą, by z nich skorzystać wiosną. Na zdrowie!
Metafizycznie podchodząc do sprawy, pąk to kokon, z którego wykluje się piękny motyl – nowy kwiat, gałązka, listek... A fizycznie, bardziej banalnie? To zawiązek pędu lub kwiatostanu, w którym zakodowany jest cały jego obraz. Ale nie tylko! Pąk to także wyprawka-becikowe dla nowej części rośliny, wszystko to co potrzebne jest jej na starcie i co umożliwi jej przeżycie i spokojny rozwój. Dlatego też pączki są czymś w rodzaju źródła wiecznej młodości. Zawierają bezcenne substancje – wszelakie witaminy, hormony, enzymy, minerały... To czego często nie znajdziemy w dorosłych, „nudnych” częściach rośliny.

Mądrzy ludzie, babki-znachorki, zielarze, felczerzy wiedzieli o tym od setek lat! Ba pąki drzew były stosowane już w średniowieczu przez alchemików. Ale kiedy nadeszła epoka pary, prądu i coraz to nowszych wynalazków, o medycynie pączków zapomniano.

Dopiero w latach 50. ubiegłego wieku powrócił do niej belgijski lekarz dr Pol Henry. We współpracy z zielarzami, bioterapeutami i homeopatami przeprowadził serię badań nad pączkami i udowodnił, że działanie farmakologiczne i kosmetyczne substancji otrzymywanej z pąków może być dużo silniejsze niż tradycyjnych ekstraktów roślinnych. Dlatego wyodrębnił pączki z tradycyjnego ziołolecznictwa i nadał tej metodzie leczenia nazwę gemmoterapii. Od tej pory robi ona wielką karierę we Francji i Włoszech.

Warto najprostsze przepisy wprowadzić też do polskiej domowej apteczki. Bo medycyna pączków jest tania – pąki zbieramy najczęściej samodzielnie, w zielarniach można kupić tylko niektóre, na przykład sosnowe – i nieskomplikowana: suszymy je i przyrządzamy proste napary i nalewki. No i – oczywiście – skuteczna!

Pączkowe terapie
Najczęściej roślinne zalążki wykorzystywane są do wzmocnienia organizmu i zwiększenia jego możliwości obronnych. Dzięki napakowaniu witaminami i mikroelementami, cudownie odżywiają go na wiosnę – naturalne witaminy mają bowiem dużo lepszą wchłanialność niż te tabletkowe. Ale medycyna pączków pomaga także kobietom w okresie menopauzy – dzięki zawartości fitoestrogenów w olsze czy morwie można złagodzić uderzenia gorąca. Albo wszystkim nerwusom i pracoholikom. Bo pączki (np. topoli) koją także nerwice i nerwobóle.

Wspaniale działają również na wiosenne przesilenie oraz katary i kaszelki – łagodzą przeziębienia. No i… upiększają! Właściwie zastosowane, odprowadzają nadmiar płynów z organizmu, walczą z cellulitem, workami pod oczami i trądzikiem. Mogą być zatem cud-kuracją, szczególnie wiosenną. Ale jak w przypadku każdej terapii, trzeba ją stosować z głową!

Zasady gry
Przede wszystkim trzeba wiedzieć, co zbieramy. Dlatego największy sens ma skoncentrowanie się na pączkach najpopularniejszych gatunków – brzozy, kasztanowcach, topoli... Dzięki temu, że wszyscy umiemy je rozpoznać, unikniemy pomyłki. Bo choć często o tym zapominamy, rośliny rosnące w naszych parkach lub lasach bywają nie tylko odrobinę toksyczne, ale wręcz trujące. Jak choćby bukszpan zwyczajny, kalina koralowa czy bylica piołun. Dlatego lepiej nie eksperymentować, tylko postawić na znane gatunki.

Na wszystkie pączki, niezależnie od gatunku, powinny też uważać kobiety w ciąży. Bo na przykład pączki młodego jałowca, które wzmacniają serce u dorosłych, mogą zaszkodzić maluchowi! A czy łączyć je z innymi lekami? Jeśli bierzemy medykamenty na poważne dolegliwości – leki nasercowe, antybiotyki, antydepresanty, poradźmy się lekarza w kwestii każdego dodatkowego leczenia. W takich przypadkach w interakcję z lekiem może wejść nawet zwykły sok grejpfrutowy, a co dopiero pełen substancji aktywnych pączek rośliny.

Tak jak i z ziołami, z pączkami można bowiem przesadzić. Nie grozi nam przedawkowanie witamin, bo w pączkach raczej nie znajdziemy ogromnych ilości witaminy A lub D tych, których nadmiaru organizm nie pozbywa się z moczem. Ale niestrawność żołądka jak najbardziej może nam się przydarzyć. Zatem dawkujmy pączki jak zioła i jak lekarstwa – zgodnie z wszystkimi zaleceniami specjalistów od gemmoterapii.

Jak zbierać i magazynować?
Po pierwsze, ważny jest okres zbiorów. Najlepiej jest robić to gdy pąki zaczynają rosnąć, pęcznieć. Wtedy stają się lepkie, nabierają właściwego aromatu i zawierają najwięcej cennych substancji czynnych. W większości przypadków dzieje się to do końca marca, ale przez coraz mniej przewidywalną pogodę i długie zimy, równie dobrze mogą się zdarzyć lata, kiedy na łowy po pączki możemy się wybrać w kwietniu.
Jak się za to zabrać? Starannie wybierajmy miejsca, w których będziemy zbierać rośliny. Szukajmy lasów oddalonych od dróg, fabryk, wielkich ferm czy ubojni. A kiedy już znajdziemy interesującą nas roślinę, delikatnie zerwijmy pączki lub odetnijmy je sekatorem i wrzućmy do koszyka albo otwartych torebek papierowych. Foliówki odpadają, bo pąki zaparzą się w nich i wygniotą!

Po powrocie do domu oddziel trochę świeżych pąków – tylko tyle, ile zdołasz przetworzyć tego samego dnia – a resztę ususz. Najlepiej zrób to w piekarniku ustawionym na 40°C lub w elektrycznej suszarce do grzybów. Jedynie pączki pełne żywicy, na przykład sosnowe, wymagają niższej temperatury – 25°C. Możesz je też ułożyć na papierze do pieczenia tuż obok mocno rozkręconego kaloryfera.

Jak rozpoznać, że pączki są gotowe? Dobrze wysuszone będą gładkie, bez otwartych łusek, powleczone żywicą, o zielonkawej barwie po przekrojeniu. Kiedy takie się staną, daj im jeszcze odpocząć kilka godzin w temperaturze pokojowej, a potem przesyp do papierowych torebek.


Co w pączku siedzi?

Brzoza – jej pączki działają moczopędnie, przeciwobrzękowo, napotnie, przeciwgorączkowo. Oprócz tego odtruwają, warto zatem stosować je w trądziku, zapaleniach skóry, a także w zapaleniu pęcherza.
Buk – działa antyseptycznie, przeciwkaszlowo i przeciwbiegunkowo. Poprawia samopoczucie, uspokaja. Pączki buku, stosowane zewnętrznie w formie naparu, zwalczają łojotok skóry.
Jałowiec – działa pobudzająco na układ krwionośny, wzmacnia serce, likwiduje obrzęki pochodzenia sercowego i nerkowego, jednocześnie obniża podwyższone ciśnienie krwi. Działa przeciwtrądzikowo.
Leszczyna – wzmaga działanie żeńskich hormonów. Stosowana w łagodzeniu menopauzy. Ma też właściwości przeciwzapalne i antyseptyczne.

Olcha – reguluje gospodarkę hormonalną, łagodzi np. nadmiar prolaktyny. Napary z pączków, stosowane zewnętrznie, leczą trudno gojące się rany, trądzik, łuszczycę, stany zapalne oczu.
Pokrzywa – walczy z anemią, odtruwa krew. Ma działanie przeciwgrzybicze, pobudzające odporność i zwalczające choroby reumatyczne.
Sosna – jej pączki to cudowne panaceum na choroby dróg oddechowych. Działają wykrztuśnie, odkażająco i napotnie. Wzmacniają organizm, zwalczają też trądzik.
Topola – działa przeciwzapalnie i odtruwająco. Jej pączki stosuje się przy hemoroidach, obrzękach pochodzenia reumatycznego, nerwicach.

Na przesilenie i przeziębienie

★ Poprawiający nastrój miód brzozowy
Weź szklankę miodu i 1/3 szklanki zmielonych pączków brzozowych, suszonych lub świeżych. Dodaj 2 łyżki wódki, wymieszaj. Zażywaj rano i wieczorem po łyżce.
★ Wzmacniający jogurt z pąkami brzozy
Szklankę suszonych pączków zmiel na drobny pył w młynku do kawy lub blenderze. 2-3 razy dziennie zjadaj łyżeczkę proszku, na przykład z jogurtem lub sam, popijając go wodą.
★ Mleczko sosnowe na ból gardła i chrypkę
Łyżeczkę pączków sosny (suszonych lub świeżych) zalej szklanką wrzącego mleka. Zaparzaj krótko i pij gorące, bo para zabiera z naparu cenne substancje. Pij 3-4 razy dziennie po szklance eliksiru.

Na bóle i inne dolegliwości

★ Herbatka z pączków brzozy na bóle woreczka
Weź łyżkę stołową suszonych pąków, zalej szklanką wrzątku. Zaparzaj pod przykryciem 30 minut, odcedź. Napar poprawia wydzielanie żółci, w chorobach wątroby i woreczka pij go 2 razy dziennie po szklance.
★ Antymiażdżycowe winko z pąków kasztanowca
Szklankę suszonych pączków kasztanowca zalej w ciemnym szklanym naczyniu 3 szklankami gorącego czerwonego wina. Zostaw na 7 dni. Odcedź, ewentualnie posłodź do smaku miodem. Zażywaj łyżkę 2 razy dziennie.
★ Olchowy napar na uderzenia gorąca
2 łyżki pączków zalej 2 szklankami wrzącej wody, odstaw na 20 minut, przecedź. Pij 3-4 razy dziennie po pół szklanki.

Dla urody

★ Antytrądzikowy napar z topoli
Łyżkę rozdrobnionych pączków zalej szklanką ciepłej wody i pod przykryciem doprowadź do wrzenia. Odstaw na 15 minut, przecedź. Pij po pół szklanki, 2 razy dziennie między posiłkami.
★ Herbata z pokrzywy zwalczająca cellulit
2 łyżki pączków pokrzywy zalej 500 ml wrzątku. Przykryj, odstaw na 20 minut, przecedż. Pij 4-5 razy dziennie po 100 ml.
★ Tonik pokrzywowy wygładzający skórę
Pół szklanki pączków zalej szklanką gorącej, ale nie wrzącej wódki. Ugnieć i odstaw na tydzień, potem przefiltruj, dodaj 250 ml spirytusu salicylowego i 250 ml wody mineralnej. Przemywaj nim skórę 2 razy dziennie.

Za ; http://www.wrozka.com.pl/archiwum/2012/04/6720-czas-na-paczki?start=1


Co roku wiosną namietnie zajadam młodą pokrzywę jako dodatek do jajecznicy, sałatek i zup. Teraz dodam pączki, które nie tuczą...

środa, 14 września 2011

sobota, 27 sierpnia 2011

niedziela, 7 sierpnia 2011

Babka pospolita/zwyczajna





Babka zwyczajna, babka większa (Plantago maior L.)
Cechy fitochemiczne
Liście są bogate we flawonoidy (skutalereinę, bajkaleinę), pektyny,
witaminy A, C, K. Zawierają także śluz, glikozydy irydoidowe (aukubina,
katalpol), kwasy organiczne (cytrynowy, fumarowy, benzeosowy, cynamonowy i in.),
garbniki (ok. 4%[2]), enzymy (inwertynę, emulsinę), saponiny
trójterpenowe[3].
Roślina lecznicza:
W Chinach znana była już od 3000 lat. W starożytności zalecana
była w przypadku ukąszeń przez węże i skorpiony.
Surowiec zielarski: liście – Folium Plantaginis majoris.
Działanie: wykrztuśne, przeciwzapalne, powlekające (osłaniające).
W medycynie ludowej świeże liście przykładano na niewielkie zranienia,
ukąszenia owadów, zwichnięcia, ropiejące rany, owrzodzenia, napar służył
do przemywania trudno gojących się ran.
Zbiór i suszenie: zbiera się od maja do września i suszy w
warunkach naturalnych lub w suszarni, w temperaturze do 40 °C.
Sztuka kulinarna: świeże liście dodawane są do sałatek, suszone
stosowane jako napar.

Babka zwyczajna jest znanym ziołem w leczeniu gojenia się ran oraz
odparzeń. Zioło to jest również uważane jako antidotum przeciwko truciznom.
Babka zwyczajna oczyszcza organizm z toksyn, jest pożyteczna w redukowaniu
gorączki, w leczeniu infekcji oraz problemów związanych ze skórą.
Dzięki zawartości kleju roślinnego, babka zwyczajna posiada łagodzące
działanie szczególnie na układ oddechowy, trawienny oraz moczowy.
Babka zwyczajna łagodzi kaszel, zwłaszcza duszący i nerwowy. Taniny
zawarte w babce zwyczajnej posiadają właściwości ściągające, w
związku z tym zioło to jest używane do redukowania opuchnięć oraz zapaleń,
hamuje krwawienia i przyspiesza gojenie, wyjaśniając tym samym tradycyjne
użycie babki zwyczajnej w leczeniu gruźlicy, krwotoków brzusznych oraz
jelitowych, wymiotowania krwią, zapalenia okrężnicy, jak również w czasie
nadmiernych krwawień miesiączkowych.
Babka zwyczajna hamuje wydzielanie śluzu, szczególnie jeśli chodzi o
system oddechowy, dlatego też zioło to jest pożyteczne w leczeniu
przeziębień, katarów, zapalenia zatok, przekrwień (zastoju krwi) w oskrzelach
oraz w kondycjach alergicznych takich jak gorączka sienna czy astma.
Właściwości wykrztuślne babki zwyczajnej oczyszczają płuca z flegmy. Babka
zwyczajna może być używana w chorobach uszu, np. w przewlekłym wysiękowym
zapaleniu ucha środkowego i we wszelkich infekcjach uszu. Działanie
antyseptyczne babki zwyczajnej znalazło zastosowanie w leczeniu przeziębień, bólów
gardła, zapalenia migdałkow oraz infekcji w klatce piersiowej. Babka
zwyczajna również pomaga w infekcjach jelit, jak również w infekcjach układu
moczowego, zapaleniu pęcherza, zapaleniu gruczołu krokowego oraz zapaleniu
cewki moczowej. Babka zwyczajna łagodzi oraz redukuje ból i podrażnienia
spowodowane kolką.

SKŁADNIKI
Babka zwyczajna zawiera iridoidy (np. aucubin), flawonoidy (apigenin),
taniny, kwasy roślinne, klej roślinny.
DAWKOWANIE
LIŚCIE:
SOK – Wyciskać sok ze świeżych liści babki zwyczajnej. Pić 10ml
soku trzy razy dziennie, w czasie zapalenia pęcherza moczowego, biegunki,
infekcji płuc.
NALEWKA (P.LANCEOLATA) – Sporządzić nalewkę ze świeżych liści
babki lancetowatej o ile jest to możliwe. Nalewka jest dobra na duże ilości
śluzu, np. podczas alergicznego nieżytu nosa.
OKŁAD – Przykładać świeże liście babki zwyczajnej na użądlenia
pszczół oraz na wolno gojące się rany.
MAŚĆ – Smarować rany, oparzenia oraz hemoroidy.
DO PRZEMYWANIA RAN – Używać soku z babki zwyczajnej na zapalenia,
owrzodzenia, rany.
PŁUKANKA – Używać rozcieńczonego soku do płukania w czasie bólu
gardła, jamy ustnej lub w przypadku zapalenia dziąseł.
Stosować syrop sporządzony z soku na kaszel, szczególnie jeśli
gardło jest obolałe i wystąpiła jego infekcja.
NASIONA:
NAPAR – Stosowany głównie na zatwardzenia. Zalać szklanką
gotującej się wody 1 łyżeczkę nasion babki zwyczajnej. Ochłodzić, następnie
pić śluzowaty napar razem z nasionami przed pójściem spać.
ODŻYWCZY "ZIELONY SOK"
3 szklanki (180g) świeżych liści babki zwyczajnej
250 ml czystego, płynnego miodu
1 szklana butelka
Zmiażdżyć liście babki zwyczajnej. Odsączyć płyn. Zmieszać 1
szklankć (250ml) zielonego soku z miodem i podgrzewać przez około 10 minut na
wolnym ogniu, mieszając regularnie. Ostudzić i wlać do szklanej butelki.
Zielony nektar stosować 1 łyżkę stołową na kaszel. Zielony sok jest
również używany w leczeniu bólów gardła, anemii, przemęczenia oraz egzemy.
Brać 1 łyżkę stołową 3 razy dziennie.

http://uzdrawjasie.pl.tl/babka-pospolita.htm

piątek, 5 sierpnia 2011

Dziewanna






Zioła, rośliny lecznicze i przyprawy - Dziewanna
Rośliny i zioła lecznicze na choroby, zdrowie, urodę i dobre samopoczucie.Zioła
A
Aloes Aminek Egipski Aminek Większy Anyż Arnika Górska B
Babka Barwinek Bazylia Berberys Bez Biedrzeniec Bieluń Bluszczyk Bobrek Boldo Borówka Bratek Brzoza Bukwica Buławinka Bylica Boże drzewko Bylica estragon Bylica piołun Bylica pospolita C
Cebula Chaber Chinina Chmiel Chrzan Ciemiężyca Biała Cykoria Cynamonowiec Cząber Ogrodowy Czernica Czosnek Czyr Brzozowy D
Dąb Doględa Drapacz Drożdże piwne Dymnica Dynia Dzięgiel Dziewanna Dziurawiec G
Glistnik Gorczyca Goryczka Gorzknik Grzybienie Głóg J
Janowiec Jarzębina Jasnota Jałowiec Jemioła Jesion Jeżyna K
Kalina Karczoch Kasztanowiec Kminek Kocanki Kola Kolender Konwalia Koper Kopytnik Kosaciec Kozieradka Kozłek Kruszyna Krwawnik Krzyżownica Kukurydza Kulczyba Kurkuma L
Lawenda Lebiodka Len Lipa drobnolistna Lnica Lubczyk Lukrecja Lulek Ł
Łopian M
Macierzanka Mącznica lekarska Majeranek Malina Marchew Marzanka Marzanna barwierska Męczennica cielista Melisa Mięta Miodunka Miłek wiosenny Mniszek Morszczyn Mydlnica N
Nagietek Naparstnica purpurowa Naparstnica wełnista Nawłoć Nostrzyk O
Oman wielki Orzech włoski Ostropest P
Perz Pięciornik gęsi Pięciornik kurze ziele Pieprzowiec Pierwiosnek Pietruszka Podbiał Podziewnik Pokrzyk Pokrzywa Pomarańcza gorzka Porzeczka czarna Poziomka Połonicznik Prawoślaz Przelot pospolity Przęśl Przestęp biały Przetacznik Przywrotnik R
Rącznik Rauwolfia Rdest ostrogorzki Rdest ptasi Rdest wężownik Robinia akacjowa Róża dzika Rozmaryn Rumian szlachetny Rumianek Ruta Rutwica Rzepik pospolity Rzewień Rzodkiew czarna S
Senes Serdecznik Siwiec Skrzyp Sosna Stokrotka Strofant Stroiczka (Lobelia) Szakłak Szanta Szałwia Szczaw Słonecznik Ś
Ślaz Śliwa tarnina Świetlik T
Tarczownica Tasznik Tatarak Tojowiec Topola Tymianek Tysiącznik W
Wiązówka Wierzba Wilżyna Wrotycz Wrzos Wymiotnica Choroby
Anemia Obniżona odporność Wrażliwość na zmiany pogody Stwardnienie rozsiane Nerwobóle Zapalenia i choroby nerwów Bóle głowy Migrena Zaburzenia snu Depresja Nerwice Choroby serca Kołatanie serca Zawał serca Angina pectoris Wahania ciśnienia krwi Arterioskleroza Żylaki Grypa Chrypka Katar Katar sienny Zapalenie zatok przynosowych Nieprzyjemny zapach z ust Krwotoki z nosa Zapalenie migdałków/angina Astma Bronchit Zapalenie płuc Kamica żółciowa Zapalenie wątroby Marskość wątroby Nerwica żołądka Nieżyt żołądka Wrzody żołądka Kołka jelitowa Wrzody dwunastnicy Biegunka Zaparcia Hemoroidy Zapalenie wyrostka robaczkowego Zapalenie kłębuszków nerkowych Choroby nerek Kamica nerkowa Zapalenie pęcherza moczowego Trądzik Łuszczyca Egzema Opryszczka Artretyzm Podagra Bóle kręgosłupa Lumbago Ischias Cukrzyca Nowotwory Choroby prostaty Choroba pęcherza moczowego Skurcze mięśni Zapalenie trzustki Zgaga Krwiaki Uroda
Pielęgnacja Skóra Cera tłusta Cera sucha Cera mieszana Włosy Dziewanna
Dziewanna
Dziewanna lekarska, gorzyknot, knotnica leśna lub polna, dziwizna, szabla, kędzie-rzawica leśna
Yerbascum thapsus L. — Dziewanna drobnokwiatowa
Yerbascum thapsiforme Schrad. — Dziewanna wielkokwiatowa (rodz. Scrophula-riaceae).

Jest wysoką, dochodzącą do 2 m wysokości rośliną, pokrytą biało-żółtymi włoskami. Rośnie na piaszczystych, słonecznych miejscach, na skrajach lasów, przydrożach i łąkach. Jako roślina dwuletnia, w pierwszym roku wypuszcza liście — duże, szerokie, gęsto owłosione. W drugim roku wytwarza kwiatostany. Kwiaty są złocistożółte, osadzone po kilka na górnej części łodygi. Cała roślina wydziela przyjemny miodowy zapach.

Dziewannę można również uprawiać w ogrodzie. Lubi miejsca słoneczne, suche, udaje się na każdej glebie, jednak lepiej uprawiać ją na ziemi żyznej, gdyż tylko wówczas rozrasta się dobrze. Nasiona wysiewa się na powierzchnię ziemi, lekko ugniatając.

Zbiór kwiatów powinien odbywać się stopniowo — podczas całego okresu kwitnienia; codziennie, w dni pogodne, bezdeszczowe, zaraz po obeschnięciu rosy. Wyskubuje się korony kwiatów (tylko żółte płatki), delikatnie, nie ścinając. Kwiaty układamy w koszach i suszymy natychmiast po przyniesieniu do domu, najlepiej w ciemności, rozkładając cienką warstwą, nie poruszając ich w czasie suszenia.
Surowiec jest nietrwały. Trzeba go przechowywać w szczelnych pudlach, dobrze ubity, w ciemnym i suchym miejscu. Nieprawidłowo przechowywany surowiec traci swoje wartości lecznicze.

Właściwości lecznicze
Surowcem są kwiaty (Corolla Verbasci).

Skład chemiczny i działanie
Surowiec zawiera saponiny, związki flawonoidowe, śluzowe, żółte barwniki, olejek lotny, węglowodany, związki tłuszczowe i kwas jabłkowy. Działa wykrztuśnie, przeciwskurczowo i osłaniająco. Działanie wykrztuśne poprzedzone jest rozpuszczeniem śluzu w oskrzelach.

Zastosowanie
W medycynie ludowej dziewanna używana jest powszechnie jako lek przeciwkaszlowy (z miodem). W medycynie oficjalnej również najczęściej stosowana w schorzeniach dróg oddechowych, jak kaszel, chrypka, astma oskrzelowa, oraz w zaburzeniach przewodu pokarmowego, jak „kolka” żołądkowa i jelitowa.
Zewnętrznie stosuje się niekiedy dziewannę w postaci okładów na oparzenia, stłuczenia, w stanach ropnych skóry (pryszcze, krosty) oraz w nerwobólach.

Postacie leku

Napar. Łyżkę stołową kwiatów dziewanny zalać szklanką wrzącej wody, zagotować, dokładnie odcedzić. Pić 2—3 razy dziennie po l/2 szklanki naparu.
Odwar. 4—8 łyżek stołowych kwiatów dziewanny zalać 2 szklankami zimnej wody, gotować 30 minut. Odcedzić. Przykładać na chore miejsca.

http://www.herbanew.pl/d/dziewanna/

Szczaw





Szczaw lancetowaty – Rumex hydrolapathum
Ang. Patience Dock; franc. Patience; niem. Flussampfer; ros. Szczawie pribrieżnyj.

Występowanie
Powszechnie w Europie; w Polsce często spotykany na stanowiskach wilgotnych.

Surowiec
Korzeń szczawiu lancetowatego — Radix Hydrolapathi.

Główne związki
Mieszanina garbników pirogalolowych i pirokatechinowych ok. 14%, antrazwiązki do 4% (m.in. emodyna, kw. chryzofanowy), związki żywicowe i cukrowe, sole mineralne (m.in. dużo szczawianu wapnia).

Działanie
Antidiarrhoicum, desinficiens, tonicum. Surowiec zmniejsza nasilenie biegunki lub zatrzymuje ją, ponieważ działa ściągające na błoną śluzową jelita grubego (adstringens). Hamuje rozwój drobnoustrojów patogennych, m.in. antybiotykoopornych (antisepticum), zmniejsza stan zapalny (antiphlogisticum) i drobne krwawienia w jelitach (haemostaticum) oraz unieczynnia toksyny bakteryjne i inne szkodliwe produkty przemiany materii (depurativum). Wyciągi z korzeni szczawiu, pomimo dużej zawartości garbników, działają łagodnie zapierające w biegunkach, gdyż znajdujące się w nich małe ilości antrazwiązków pobudzają perystaltykę jelita -grubego i zmniejszają w pewnym stopniu skutek wywierany przez garbniki. Wartość leczniczą omawianego surowca podwyższa znacznie obecność kompleksu białko-żelazo, łatwo rozpuszczalnego w wodzie i łatwo przyswajalnego, sprzyjającego uchwytnemu zwiększeniu ilości erytrocytów i hemoglobiny (tonicum, antianaemicum).

Zastosowanie
W stanach zapalnych przewodu pokarmowego, nadmiernej fermentacji, wzdęciach, biegunce bakteryjnej, łagodnych zatruciach pokarmowych, zwłaszcza u dzieci i osób w wieku podeszłym, łagodnych dolegliwościach wątroby i w mało nasilonych zaburzeniach trawiennych. Ponadto w niedokrwistości z niedoboru żelaza, blednicy u dzieci, utracie krwi wskutek krwawień wewnętrznych, obfitego miesiączkowania lub poważnych zranień, również dla rekonwalescentów po zabiegach operacyjnych. Zewnętrznie na owrzodzenia, oparzenia I i II stopnia, trudno gojące się rany oraz do irygacji w upławach i zapaleniu pochwy.

Zastosowanie w homeopatii
1. Nieżyt górnych dróg oddechowych; ciekły katar z kichaniem, ciągły suchy kaszel, wywołany przez głębszy oddech lub mówienie. Podrażniona jest krtań i oskrzele do rozgałęzienia;
2. Suchy, drażniący kaszel grypowy lub w dychawicy oskrzelowej.
http://www.herbanew.pl/s/szczaw/

Oset?



?, ale w moich ulubionych kolorach



niedziela, 17 lipca 2011

poniedziałek, 4 lipca 2011

niedziela, 19 czerwca 2011

wtorek, 14 czerwca 2011

???



Wiesiołek





Surowiec:
Surowcem jest ziele i nasienie wiesiołka - Herba et Semen Oenotherae. Ziele suszy się w temp. do 40 stopni C i pozyskuje ze stanu naturalnego lub z własnej uprawy.
Skład chemiczny. Wiesiołek zawiera flawonoidy, kauczuk, fitosterole, kwasy, garbniki, kwas gamma-linolenowy i kwas linolowy.

Działanie:
Wiesiołki działają wzmacniająco, odtruwająco, przeciwmiażdżycowo (obniżają poziom cholesterolu we krwi i zapobiegają jego odkładaniu w naczyniach krwionośnych), przeciwcukrzycowo, przeciwzawałowo, uodporniająco na choroby zakaźne, żółciopędnie, ochraniająco w stosunku do wątroby, regulująco na przemianę materii i gospodarkę hormonalną oraz hipotensyjnie.

Wskazania:
miażdżyca, cukrzyca, nadciśnienie, osłabienie, zatrucia, schorzenia skórne i włosów, choroby zakaźne, zaburzenia metaboliczne, choroby wątroby, trzustki i pęcherzyka żółciowego, schorzenia alergiczne, nieżyt przewodu pokarmowego i układu oddechowego, stany zapalne układu moczowego, choroby narządów płciowych i serca, wiek podeszły, stany ozdrowieńcze.

Proszek wiesiołkowy - Pulvis Oenotherae
- nasiona lub ziele zmielić na proszek. Zażywać 3-4 razy dz. po 1 łyżeczce. Mel Oenotherae: na każdą 1 łyżeczkę proszku wiesiołkowego dać 1 łyżkę miodu i pół łyżeczki wina lub gliceryny, wymieszać Zażywać 3 razy dz. po 1 łyżce.

Napar:
1 łyżkę nasion lub ziela zalać 1 szkl. wrzącej wody lub gorącego ml; niemowlęta - 2 łyżeczki; dzieci - 100 ml 3 razy dz. Nalewka wiesiołkowa na winie: pół szkl. nasion lub ziela zalać 200 ml wina białego lub czerwonego; wytrawiać 14 dni; przefiltrować. Zażywać 3 razy dz. po 2 łyżeczki.